Bir insana ailesi değer vermezse kimse vermez!

Bir çocuğa kendi ailesi değer vermezse yıllar geçse bile hatta evlense bile eşi değer vermez. Kendisi de değer görmediği için artık yalnızlık içinde yaşamaya alışır. Bir baba en çok erkek çocuğu ile anlaşması gerekirken bunu yapmazsa o çocuk her zaman yalnızlık içinde yaşar. Özellikle baba despot ve faşist birisiyse…

Evet, değer vermek başka bir şey, eğer çocuğunuza değer vermeyecekseniz o çocuğu sırf çocuğum var demek için dünyaya getirip sonra onu her yaptığı hatada milletin içinde alaşağı getirerek kendi ogonuzu tatmin edip onu kötü bir psikolojinin içine sürüklemeyin.

Eğer dünyaya getirdiyseniz ona değer verin… Onu para getiren istediğiniz her an ulaşabileceğiniz biri dara düştüğünüzde arayıp para isteyip sonra ise kendi haline bırakmak size olan sevgisini iyice azaltır. Sonra ‘bizi aramıyorlar sormuyorlar’ dersiniz.

Benim babam da öyle yaptı, ne zaman dara düşse beni aradı. Evini kızına verdi, arabasını damadına verdi. Kendi oğlunu ise üvey evlat gibi gördü.

Eşim ise evliliğimiz boyuncu öğretmen olduğu için galiba bana en ufak şeylerde hep bağırdı ben kötü bir şey yapınca ise suçu hep benden buldu. Ben hep alttan aldım ama evlilik süresince ama artık beni bıktırdı. Hayatım boyuncu babamın bağırmalarından bıkmıştım, eşimin babamın dişi versiyonu olması bana kaderin bir cilvesi oldu. Nasıl bir günah işledim ki böyle insanlarla karşılaştım. İnsan niye bağırır ki eşine…

Ölmeyi isteyecek kadar bıktım hayattan…

Yazar: Beyhude